فصل انتظار

فردایش صبح از خواب بلند شدم، صدای بهم خوردن ظرفها نشان میداد مادر زودتر بیدار شده، بیرون آمدم و صورت تکیدهاش تا عمق جانم را سوزاند. سلام کردم. رفتم توی حمام. بغض کردم. دوش را باز کردم. قول دادم قویی باشم. ولی دل گرفته مهربان و مادر شعله قلبم را میگداخت. یادآوری اینکه ممکن است تنها امروز زن باشم و از فردا تنها شبیه یک زن باشم جانم را به درد میآورد. فکر کردم من بدون تخمدان چه شکلی میشوم. جایشان سوخت. دلم برایشان تنگ میشد. دست گذاشتم رویشان و گفتم شاید بشود پیوند تخمدان داد، فکر مسخرهای بود. به خودم دهن کجی کردم. جنین اهدایی هم میشد. اصلا اگر من دیگ فصل انتظار...